Spannende tijden in Shanghai

Middelbare hotelschool studenten Agnieszka en Lisa zagen het op voorhand al als een groot avontuur om stage te gaan lopen in Shanghai. Maar dat ze zulke avonturen zouden meemaken als zij in hun verslag beschrijven, hadden ze zich vooraf ook niet kunnen voorstellen. Agniesza vertelt: "Voordat we op stage gingen hebben wij uitgebreid research gedaan en een lijst gemaakt met de plekken die we erg graag wilden bezoeken. Toen wij collega´s vertelde dat we van plan waren om naar Huangshan mountain te gaan raadden zij dit ons ook zeker aan! Wij waren enthousiast en konden niet wachten tot we wat meer vrij konden krijgen. Van zaterdag tot en met maandag zou het Chinees oud en nieuw zijn. Woensdag tot en met vrijdag hadden wij vrij. Wij besloten het avontuur naar de Yellow mountains aan te gaan, een avontuur is het zeker geworden!..."

Spannende tijden in Shanghai

"Nadat we met moeite tussen de mensenmassa door de twee laatste tickets hebben kunnen bemachtigen was het dan zo ver! Een 6 uur durende busreis zou ons naar een klein dorpje bij Huangshan brengen waar we een goedkoop hotel hadden geboekt.
De busreis was behalve de eenmalige 5 minuten toiletpauze goed te doen. Bij Huangshan gingen de meeste mensen er uit en reden de mensen die naar het dorpje gingen verder in een kleiner busje.
Het was al aanzienlijk kouder dan Shanghai, maar ook pikkedonker. Op een gegeven vroeg een Chinese man achter in de bus aan ons of iemand ons kwam ophalen. Waarop wij elkaar aankeken en ´nee´ antwoordden, ‘we nemen de taxi’... ‘Maar er gaat helemaal geen taxi  zei de man. Hij had gelijk, eenmaal aangekomen werd iedereen opgehaald en bleven wij in de duisternis achter. Ons hotel nam de telefoon niet op, wat natuurlijk nooit een goed teken is!
Gelukkig kwam er een klein, oud mannetje die het zichtbaar koud had naar ons toe om te zeggen dat hij een taxichauffeur was en ons naar het hotel kon brengen. Alleen op zijn auto zat geen taxi bord, hier klopt iets niet.. Op deze vraag antwoordde hij ‘het is avond´. Een typisch antwoord voor een Chinees, erg onduidelijk! Ook bleek de kleine man, die overigens Mr. Hu heette een eigen hotel te hebben met de naam ‘Mr. Hu’s hotel’. We vertrouwden het voor geen meter, maar wat konden we anders doen? Er was verder niemand en niets! We keken elkaar aan en besloten het risico te nemen.

We gingen de auto in van een man die alleen ´s avonds geen taxi chauffeur was en tegelijkertijd een hotel heeft. We deden een klein schietgebedje en stapten in. Toen hij direct alle deuren van de auto op slot deed kregen we het toch wel benauwd. Na 4 minuten stopte Mr. Hu, stapte de auto uit en verdween eventjes, gek genoeg liet hij de sleutel in het contact zitten en een moment dachten we eraan om gewoon weg te rijden (dit hebben we niet gedaan). Toen Mr. Hu eenmaal terugkwam wist hij waar we heen moesten en bracht hij ons naar het hotel (hadden we al verteld dat het super koud was?!).
Bij het hotel aangekomen bleek het dat het hotel dicht was! Na de Chinese tekens te hebben vergeleken en het toch echt het juiste hotel was stonden we met onze handen in het haar. Een van de laatste opties was om bij Mr. Hu in zijn hotel te gaan verblijven. We besloten te gaan kijken en als het niet beviel in een hotel die we bij de bushalte hadden gezien te gaan overnachten. Wonder boven wonder was het ‘hotel’ best goed te doen! Ondanks het feit dat het ijs en ijskoud was, werden we van harte ontvangen door Mr. Hu zijn vrouw en dochter (die allebei een jas aanhadden en stonden te bibberen van de kou). We kregen lekkere noedel soep te eten voor €1,- en tijdens het inchecken kwamen er twee Engelse jongens naar beneden wat ons een beetje gerust stelde, ze hadden echt gasten!

De jongens vertelden ons dat we het beste een hotel in de bergen konden boeken voor de dag erna om de zonsopgang te zien en ook dat Mr. Hu en zijn vrouw geweldige mensen waren, dit bleek later ook echt zo te zijn! Wat een lieve Chinese familie! Mr. Hu bracht ons na een lange en koude nacht, waarin we niet hebben geslapen door de kou, naar de bakker en daarna naar het busstation waar we de lange trip naar boven aangingen. De Engelse jongens zeiden zelf er 7 uur over te hebben gedaan! Nu zijn wij allebei vrij atletisch, maar wauw! Wat was die klim zwaar. Na een uur stonden we op het punt om op te gaan geven, maar uiteindelijk toch de tocht afgemaakt.
Wat onderweg mooi was om te zien waren mannen die voedsel de berg optillen met een bamboestok, dit voedsel is voor de hotels boven op de berg en ze tillen het, omdat de kabelbaan (€8,-) te veel is om te betalen. Bizar en onwijs veel respect voor deze mensen! Moet je je voorstellen dat wij al hijgend, klagend en zwetend de berg op gaan, terwijl deze mensen dit elke dag doen en dat voor waarschijnlijk weinig salaris.
Na 3,5 uur (vrij snel dus!) waren we bij de top (waar wij een slotje met onze namen hebben opgehangen als bevestiging van onze klim!), hadden we nieuwe vrienden gemaakt (dat gaat namelijk heel snel in China) en waren we klaar om wat te gaan rusten in onze hotelkamer. ‘Fijn!’ dachten we toen we het 4 sterren hotel zagen, maar we hadden bizar weinig geld betaald en toen we geen sleutel kregen, maar alleen een kamernummer, wisten we dat er iets niet klopte. En jawel hoor! Zodra we onze hotelkamer inkwamen zagen we 5 stapelbedden. We hebben de nacht dus met 8 andere kakelende Chinezen gespendeerd. Gelukkig was het warm en werd er constant tegen ons aangepraat door Chinezen. Het enige grote nadeel was dan wel weer dat we al 2 nachten niet hadden gedoucht! Nacht 1 omdat het simpelweg te koud was en er ook geen warm water was en nacht 2 omdat je dus blijkbaar je eigen handdoek mee moest nemen en ook dat hadden we niet!

De volgende ochtend werden we vroeg wakker zodat we de zonsopgang konden zien, tevergeefs, er lag een dik pak sneeuw en er stond een sneeuwstorm op komst! Stonden we daar in onze sportschoenen vol met luchtgaten, lekker koud weer! We besloten de kabelbaan naar beneden te nemen (wat ook nog best een stukje was) en na een uur lang in de kou te hebben gewacht op de bus, stond Mr. Hu ons op te wachten met het nieuws dat onze bus niet meer naar Shanghai ging, omdat de snelweg was afgesloten! Half in paniek maakte we hem duidelijk dat we echt terug moesten! We hadden het koud, voelden ons vies en waren moe (oh en we moest ook nog werken de volgende dag...). Hij stelde voor dat we tot en met dinsdag in zijn hotel verbleven, want dan was Chinees oud en nieuw voorbij en zou alles weer normaal zijn. Dicht vonden wij geen goed idee!! Mr. Hu had een alternatief, namelijk de bus (die pas 5 uur later ging) naar Huanghzou, waar een snelle trein van 1 uur naar Shanghai zou gaan, gered! Dachten we...

Na 5 uur in Mr. Hu zijn hotel films (de laptop gaat overal mee naar toe) te hebben gekeken en noedels hebben gegeten zag je helemaal niks behalve een dikke sneeuwstorm als je naar buiten keek. We besloten nog maar een keer te vragen of de bus nog ging. En jawel, de bus ging niet meer! Paniek! De laatste optie was een taxi zoeken die ons naar Huangshan bracht en daar de trein naar Shanghai terug nemen, er was nog hoop!
Mr. Hu ging weg in zijn auto om een taxi te zoeken, helaas kwam hij zonder taxi terug en zijn we met z’n allen op zoek gegaan naar een taxi, gelukkig na een zoektocht van 30 minuten vonden we een taxi chauffeur die ons wou brengen! Mr. Hu wilde ons zelf niet weg brengen, omdat het te gevaarlijk werd op de weg. Onderweg pikte hij nog twee Engels sprekende Chinezen op en daar gingen we dan door de sneeuwstorm! Overal om ons heen zagen we ongelukken en onze taxi chauffeur (wat heel normaal is hier) was lekker thee aan het inschenken en aan het bellen terwijl hij door de sneeuwstorm reed met 80km per uur. Hierdoor raakten we al snel aan de praat met onze mede-doodsbange-passagiers en volgens hen zouden de treinkaartjes naar Shanghai best wel eens op kunnen zijn! Gelukkig hadden we geaccepteerd dat we het per moment moesten bekijken en konden we er op het moment toch niks aan doen. We hadden de taxi chauffeur al gevraagd hoe duur het zou zijn om naar Hangzhou te gaan, maar de snelweg zou snel worden afgesloten.

Na een uur waren we veilig (wonder boven wonder!) in Huangshan en liepen onze nieuwe vrienden met ons mee om voor ons kaartjes te regelen, helaas waren er geen slaaptickets meer... Hey wacht eens even, slaaptickets?!?! Ohja, de treinreis zou 12 uur duren, waarna we een hartverzakking kregen! Maar het kernwoord van deze reis was toch al avontuur en acceptatie dus er viel niks aan te doen. We waren allang blij dat er überhaupt nog tickets waren. Ook heel fijn dat de trein pas 4 uur later ging, dus daar zaten we weer, dit keer wel een stuk warmer dan in Mr. Hu zijn hotel.
4 uur later waren we blij verrast met onze zitplaatsen in de trein, het bleken namelijk harde bedden te zijn, prima! Onze blijdschap was helaas van korte duur. Na 15 minuten stopte de trein en kwam er een groep boeren om ons heen zitten die hun schreeuwerige kinderen niet waren vergeten thuis... En na 12 lange uren waren we eindelijk ‘thuis’! Wat hebben wij toch een heerlijke douche en bed in Shanghai! Jammer dat we na 3 uur slapen alweer aan het werk moesten.

Het was een prachtig avontuur die we voor geen goud hadden willen missen, maar zeker niet over zouden doen!
Als jullie ooit naar China gaan en toevallig naar de yellow mountains gaan, vergeet niet een overnachting te boek in Mr. Hu zijn hotel, hij staat zelfs op Booking.com en we hebben hem beloofd een goed woordje voor hem te doen!

Lisa en Agnieszka, studenten Middelbare Hotelschool Zadkine